دیروز که داد زدی دوست دارم گفتم نشنیدم بلندتر بگو اما امروز که می گی دیگه دوست ندارم گفتم هیس چرا داد می زنی؟  

نخی که داخل شمعه از شمع  پرسید چرا وقتی می سوزم تو اب می شی ؟ شمع جواب داد وقتی می بینی یکی تو قلبت و داره می سوزه مگه می تونی گریه نکنی

در شهری به نام عشق کوهی است به نام محبت

در این کوه رودی است به نام صفا

در این رود آبراهی میرود به نام وفا

سر انجام این آبراه به آبگیری میریزد به نام وداع

بگذار گريه كنم براي عاطفه اي كه نيست

و

دنيايي كه انجمن حمايت از حيوانات دارد

اما انسان پا برهنه و عريان ميدود

بگذار گريه كنم براي انساني كه راه كوره هاي
 

مريخ را شناخته است اما هنوز!

با هزار و يك ترفند شاخه گلي مصنوعي را در ميان گلهاي شاداب گلدانت پنهان كردم

و بر دفتر خاطراتت نوشتم: تو را دوست خواهم داشت

تا زمانيكه آخرين گل پژمرده

شود

حال كه به آخرين درجه يك عشق پاك و مقدس رسيده ام

دوست دارم روي بلند ترين نقطه جهان فرياد بزنم

تا جاهلان صدايم را بشنوند:

چشمهايم نيز مال تو

اين گذشت را هم هراسي نيست!!!

براي تو سرودم تا نفس باريد

راز انتظار واژه ها

غزلم با همه بي برگي اش تقديم به تو ...

برايت اشك بافتم از حرير اشتياق

تا سحرگاهان

لحظه ها با يك جهان لبخند تقديم به تو...

نبودي...اما

ديوار را نشانه كردم ، جاي نشانه هاي تو...

اي پرستوي نياز!

شانه هاي بي پرم تقديم به تو...

طپش معناي زنده بودن داشت

در منجلابهاي ترديد

عشق با تمام دلپاكي اش تقديم به تو...

انتظار زاييده عشق است بعد هر كوچي

چشمهايم با تمام بي قراري

زير پاي تو...

هستی جونم میدونی چه قد دوست دارم؟!!!

بقول خودت کاش میشد تا همیشه با تو بود.....!

خيال من و اي آسمانِ رويائيِ تنهائيم

                اي لحظه­ساز لحظه­هاي عاشقانه­ام

                             بيا تا کنار همديگر در آسمان عشق پر بگشائيم

                                       و چون دو کبوتر دلداده به سِير در فضاي محبت بپردازيم 

بيا و نغمه­اي ساز کن تا اين دل بيمار من اندکي آرام گيرد

              بيا دست يکديگر را گرفته و قدم بر سرزمين عاشقان بگذاريم

                             و نيز قدم بر سرزمين محبت و وفا

                                           سرزميني که در آن فقط عاشقان و دل­سوختگان و پاک­باختگان زندگي مي­کنند

بيا چون پرستوئي عاشق براي خودمان لانه­اي بسازيم

                 و در آن به يکديگر عشق بورزيم

هستی جون با تمام وجود میپرستمت........!!

بد به دلت را مده چیزی نیست من اشفته!! هراسان توام.

تو اگر باز کنی پنجره ای سمت دلت می توان گفت:که من چلچله ای مال توام.

مثل یک پوپک سرما زده در بارش برف  سخت محتاج به گرمای پروبال توام.

کارم از عشق گذشته است خدا رحم کند تیغ در دست جنون دارم و دنبال توام.

گله ای نیست که برداری و دورم ریزی من همان میوه ی پوسیده ی اقبال توام.

زندگی زیر سر توست اگر لج نکنی

                               باز هم مال خودت باش ...

                                                                            خودم مال توام

--------------------------------------------------------------------------------------------

یادت نره که که یاده تو همیشه همراه منه

یادت نره که خواستنت مثل نفس کشیدنه

یادت نره نبودنت جونمو آتیش میزنه

یادت نره که عاشقت از همه دیونه تره

یادت نره بدون تو سقوط من دم به دمه

یادت نره یادت نره

یادت نره یادت نره 

---------------------------------------------------------------------------

بهش گفتم:چون دوستم داري بهم نياز داري يا چون بهم نياز

 داري دوستم داري؟ بعد از سکوتش خنديد و گفت: جمله ي

 قشنگيه... اما چرا هيچ وقت به جمله ي قشنگم پاسخي نداد؟

 ولي اگه اون يه روز اين سوال رو از من ميپرسيد بهش

 ميگفتم : چون دوست دارم بي نياز ترين آدم شهر زمينم.

------------------------------------------------------------------------

فكر كردم و ديدم آره من اومدم بگم كه عشق با همه

 محدوديتاش ميتونه قشنگ باشه حتي اگه يه طرفه

 باشه . ميخواستم ثابت کنم انتظار، هم تلخه هم

 شيرين...هم کشندس و هم اميدوار کننده... وقتی که

 ميدونی قلبت تو سينه يکی ميتپه که دلت برای ديدنش

 پر می کشه، حاضری هرچند سخت و طاقت فرسا، اما

 با اميد به يک ديدار ديگه، دل قوی داری که اين نيز

 بگذرد و اين انتظار هم به پايان ميرسه.اونوقته که برای

 ديدن چشمای قشنگ دلدارت حاضر می شی که سالها

 دوری رو به نزديکی دل چاره کنی؛ چون مطمئناً اينقدر

 اون لحظه ديدار شيرين و دلچسب هست که همه

 خستگيهای دل چشم انتظار رو التيام ببخشه... تو

بعضي بلوگا كه ميرفتم با خودم ميگفتم : چقده سخته

خدايا! وقتی که چشمهء زلال چشمهای عزيزي رو جاری

 می بينی، و نمی تونی براش کاری بکنی، حتی نمی

 تونی بهش بگی که می فهمی چی میکشه! اونوقته

 که دلت می خواد زمين دهن باز بکنه و تو رو ببره تو

دلش، دلت می خواد بشی يه قطره بری تو دل دريا!

 فرياد بزنی، فريادی که کاخ صد ستون کبريا رو به لرزه در

 بياره و عرشيان رو به نظاره......شايد بهتر باشه که

 سکوت کرد،آره، سکوت سرشار از ناگفتنی

 هاست ...ای کاش می شد يه کاری کرد... خوش به

حال عاشقاي واقعي كه واسه رسيدن به هم شرط اول

 قدم مجنون بودن رو رعايت كردن و به هم رسيدن...../

هستی جونم خیلی دوست دارم عزیزم...../

جونمم میدم برات..../

  تو  برايم  شعري  نيستي  كه  پس  از  خواندن  و  تمام  كردن  كنار  

   بگذارم  تو برايم  نسيمي  نيستي  كه  با  گذر  دقايق  صورتم  را 

  نوازش  كند  و  برود

تو  برايم  خورشيدي  نيستي  كه  ساعتي  پيشم  بنشيند  و  ساعت 

ديگر    نباشد

تو  برايم  گلي  هستي  در اوج  صخره هاي  بلند  كه  گذر از آنجا 

كاري  دشوار  است  ولي  من  با  تني  مجروح  و  قلبي  پر از  احساس 

  به  سوي  تو مي آيم  تا  هميشه  از زيبايي  وجودت  لذت  ببرم   و

هميشه  به  تو  بگويم  كه  دوستت  دارم  و  در  اين  ايام  بگويم  هستی

جان  تولدت  مبارك. بچه ها  نظر  بدین  تولد  هستیه..../

   عزیزم کشتی بنام عشق می سازم وآن را در اقیانوس قلبم رها می کنم وکبوتری سپیده

   دل بنام سلام در آسمان بر انتهای آن رها می کنم تا به پرواز در آید کشتی مرا به ساحل

   عطوفت ومهربانی برساند . تو را دیدم نگاهم به نگاهت کرد.

    تو را دیدم ومهربانیت را بهانه ماندن در عشقت احساس کردم از این پس به  خاطره تو

    قفس کشیدم آری من غنچه ای بودن که بخاطر تو شکوفا شوم . پروانه بودم که بخاطرات

    به پروانه در امدم خاری بودم که عشقت مرا در بیابانها رویای تو مرا دلباخته شما عزیزم

    کرد قسم بتو که صداقت امیدم شد و زندگیم با عشقت جانی به تازه به خود دیروز نگین کمان

   عمرم با آمدن شما رنگی تازه کرد آفتاب مهرت هرکز از قلبم غروب نخواهد کرد .

    چرا که نور عشق تو حیات سعادت وجاودانی همیشگی من تا قیامت باشد؟  

بچه که بودم

  مدام دستم رااز دستان نگرانی که مراقبم بود رها می کردم

  و آرزويم بود که يکبار هم که شده تنها از خيابان زندگی رد شوم .

  حالا که ديگر نمی شود بچه بود و فقط می شود عاشق بود از سر بچگی ،

  هر چه وسط خيابان زندگی سر به هوا می دوم ،

  هيچ کس حاضر نمی شود دستم را بگيرد و

  برای لحظه ای حتی مراقبم باشد

--------------------------------------------------------------------------------------------

******محتاج*******

امروز که محتاج توام جای تو خالی ست

فردا که می یایی به سراغم نفسی نیست

در    من نفسی  نیست

نفسی    نیست

در  خانه کسی  نیست

نکن امروز را فردا

بیا با ما که فردایی نمی ماند

کسی      چیزی   نمی   داند

تا اینه رفتم که بگیرم خبر از خود

دیدم که در ان اینه هم جز تو کسی نیست

من در پی خویشم به تو بر می خورم اما

در تو شده ام گم به من دسترسی نیست

نکن    امروز    فردا را

دلم    افتاده     زیر   پا

بیا ای نازنین    ای   یار

دلم را از زمین بر   دار

در   این دنیای  وا نفسا

تویی    تنها   منم   تنها

بیا   با     ما   بیا با   ما

در این دنیای  نا   هموار

که می بارد به   سر اوار

به  حال خود   مرا مگذار

رهایم  کن از  این  تکرار

فردا که میایی به سراغم نفسی نیست

ان کهنه درختم که تنم غرقه برف است

حیثیت این باغ منم خار و خسی نیست